Kategorie
Biogramy "Żubrów"

Tadeusz, Henryk Józiński, „Szarota”

(28.04.1929 – 8.05.2022)

Jedyny syn  Henryka, maszynisty kolejowego, zamordowanego w Auschwitz (nr 31085) w 1942 r. i Janiny z d. Kwiecińskiej, rozstrzelanej 14 września 1944 na Marymoncie.

W 1939 r. ukończył 3 klasę w Publicznej Szkole Powszechnej nr 133 przy ul. Kolektorskiej 9. Naukę kontynuował na tajnych kompletach w Gimnazjum im. Konarskiego. Lekcje odbywały się również w Jego mieszkaniu przy ulicy Gdańskiej 15 m. 5. Uczyli się z nim późniejsi żołnierze „Żywiciela”, m. in. Barbara Jaglarska ”Baśka”, Andrzej Lendzion „Zenek”, Bogdan Kamola „Hipek”.
Harcerz „Szarych Szeregów” i Bojowej Szkoły (BS) w drużynie nr 300. Piętnastolatek, na ochotnika zgłosił się do AK. Przydzielony został do 211 plutonu, w kompanii „Kwarcianego” por. J. Zdrodowskiego w batalionie „Żubr”, czyli plutonu łączności 3. Rejonu na Bielanach – zob. http://zubry1944.pl/wykaz-zubrow
Przeszedł cały szlak bojowy „Żubrów” – „Olejarnia”, Szkoła Straży Pożarnej, budynki „Znicz” i „Szklany Dom”. Lekko ranny w „Olejarni” – wystarczył tylko opatrunek.
Po kapitulacji Żoliborza nie udało mu się uciec z obozu przejściowego w Pruszkowie – Durchgangslager 121. W październiku 1944 r. jedną z większych grup Powstańców z Żoliborza (ponad 2,6 tys. osób) wywieziono do Stalagu XI A Altengrabow w Saksonii-Anhalt. Tadeusz stał się numerem 46766.
Najmłodszych, 54 jeńców przeniesiono do usytuowanego ok.10 km od stalagu lazaretu Gross Lübars – zob. http://zubry1944.pl/wykaz-zubrow-jencow-lazaretu-gross-lubars
Około połowy listopada wywieziony na „komenderówkę” w Westfalii (Düsseldorf, Duisburg) oraz do Magdeburga do budowy i układania torów kolejowych. Formalnie zatrudniony przez (wykorzystującą niewolnicza pracę więźniów) firmę Schaeffer & Budenberg o której enigmatycznie napisano w niemieckiej Wikipedii „wczesne przygotowania Hitlera do wojny 1939-1945 zapewniły niemieckiej firmie istnienie i rozwój”.
Wyzwolony przez Amerykanów, przedostał się do Włoch, do 2 Korpusu Polskiego gen. Wł. Andersa. Dla młodocianych żołnierzy z jednostek pozadywizyjnych Dowództwo 2. Korpusu, zorganizowano Kursy Maturalne Nr 2 w Matino (wieś i gmina we Włoszech, w regionie Apulia, w prowincji Lecce). Po ewakuowaniu Korpusu do Anglii Kursy kontynuowano w Cawthorne – maleńkiej wsi w hrabstwie South Yorkshire, w dystrykcie Barnsley.
Po rozwiązaniu polskich sił zbrojnych w Anglii został członkiem Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Razem z wujem Teofilem Kwiecińskim (oficerem 2. Korpusu, kpt. broni pancernej) i synem tegoż, bratem ciotecznym Jerzym Kwiecińskim (plut. pchor. ”Lech I”, też „ŻUBR”” w 211 plutonie) wrócił do kraju w lipcu 1947 r.
Dwa lata później otrzymał świadectwo maturalne w Liceum Ogólnokształcącym im. gen. Jana Henryka Dąbrowskiego w Kutnie, a w 1954 r. w Warszawie dyplom lekarza medycyny. Oficer korpusu medycznego WP, awansowany od podporucznika do stopnia majora w 1963 r.
Znany, popularny i ceniony w Serocku jako medyk (ginekolog), a potem kierownik Przychodni Rejonowej, w której przepracował 34 lata (sic!) – do emerytury w 1994.

Odznaczony:
Medal Wojska Polskiego – rozkaz personalny 2. Korpusu nr 181/46 Anglia
Medal Zwycięstw i Wolności 1945 – Rada Państwa 19.11.1980
Warszawski Krzyż Powstańczy – Rada Państwa z 27.10.1982 r.
Krzyż kawalerski Orderu Odrodzenia Polski -Rada Państwa z 16.02.1983 r.
Medal 40-lecia PRL – Rada Państwa z 22.07.1984 r.
Rozeta – miecz do Krzyża [ZHP] za zasługi dla ZHP + Krzyż Zasługi dla ZHP – Rozkaz Naczelnika [ZHP] z16/90 z 3.12.1990 r.
Medal za Warszawę 1939-1945 – Prezydent RP z 7.07.1993
Krzyż Partyzancki – Prezydent RP z 7.07.1993
Krzyż AK- Prezydent RP 28.09.1993

Żonaty z Barbarą, Anną z d. Ładzińską ( 09.06.1929 – 03.08.2021).
Pochowany w grobie rodzinnym na Wojskowych Powązkach:
A4 – 1- 4/5.

PS.
Trzy wspomnienia – informacje o „Szarocie” zamieszczono
(14 i 16 maja br.) na stronie Izby Pamięci i Tradycji w Serocku:
https://pl-pl.facebook.com/izbapamieciserock oraz https://www.historia.serock.pl/2163,osoby-zwiazane-z-gmina?tresc=27622
a także na stronie ww. LO w Kutnie
https://www.dabrowszczak.pl/art,1719,pozegnanie

 

 

Kategorie
Biogramy "Żubrów"

Waldemar Dziembowski, „Rex”

(12.05.1926 – 8.06.2022)

Blisko miesiąc po swych 96 urodzinach zmarł Waldemar, Władysław DZIEMBOWSKI ps. Rex, strzelec z 247 plutonu, I kompani por. „Kwarcianego” (Jerzego Zdrodowskiego) w batalionie „ŻUBR” – zob. http://zubry1944.pl/wykaz-zubrow/ oraz http://zubry1944.pl/foto-zubrow/

Urodzony w Warszawie 12 maja 1926 r., syn Bolesława i Felicji z d. Belke. Przed wojną uczeń zawodowej szkoły handlowej.
Jak wielu, szukając jakiegokolwiek kontaktu z podziemiem w 1943 roku trafił do organizacji „Miecz i Pług”. Kolportuje prasę podziemną i przechodzi krótkie, podstawowe przeszkolenie wojskowe. Rok później, wiosną nawiązuje współpracę z AK za pośrednictwem Tadeusza Zwierzyńskiego ps. Telis, późniejszego dowódcy Jego drużyny w 247 plutonie.
31 lipca,wraz z 8 – osobową grupą chłopców z „Miecza i Pługa” zostaje zaprzysiężony jako żołnierz AK, przyjmując pseudonim „Rex”.
Walczy tylko jeden dzień – atakując 1 sierpnia z kompanią „Kwarcianego” Akademię Wychowania Fizycznego tradycyjnie nazywaną CIWF-em. Wieczorem, przechodząc na Bielany zostaje ciężko ranny. Strzaskany staw łokciowy nieuruchamiania Go w Szpitalu nr 100, przy Krasińskiego 31 do końca Powstania. 3 października szpital zostaje ewakuowany do Tworek, skąd ”Rex” ucieka.
W 1947 r. uzyskuje maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego przy ul. Wawelskiej 46 w Warszawie.
Następnie przez wiele lat zajmuje się inwestycjami w biurach Stołecznej Rady Narodowej (dzisiaj to Urząd m. st. Warszawy) oraz podległych jej przedsiębiorstwach – m. in. Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania Miasta i Stołecznym Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej.
Zmarł 8 czerwca 2022 r. w Warszawie.
Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w grobie rodzinnym – kwatera 64 A, rząd 4, grób 30.

Waldemar Dziembowski, „Rex”
Kategorie
Biogramy "Żubrów"

mjr Władysław Nowakowski

Szkic do biogramu

Władysław Nowakowski ps. ,Jeleń”, „Serb”, „Żubr”
Ur. 29 czerwca 1898 r. w majątku Podlesie, gm. Lelów w powiecie Włoszczowa guberni kieleckiej. Syn Jana i Stanisławy z Marcinkowskich. Absolwent ośmioklasowego, klasycznego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Częstochowie.

Oficer służby stałej piechoty WP, oficer uzbrojenia –  por. (starszeństwo z dn. 1.06.1921), kpt. (starszeństwo z dn.1.01.1935 r.), mjr  (starszeństwo z dn. 27 IX 1944).

Podczas I wojny światowej w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Od 1918 r. pełnił służbę w Wojsku Polskim jako m.in.: adiutant 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej i dowódca kompanii granicznej w VII Batalionie w 3 Brygadzie (Wileńszczyzna) Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP).  W latach trzydziestych oficer 30 pp Strzelców Kaniowskich stacjonujących w Cytadeli Warszawskiej.

Bezpośrednio przed wybuchem wojny instruktor kompanii i wykładowca Szkoły Uzbrojenia  w Warszawie. We wrześniu 1939 r. szef uzbrojenia 30 Poleskiej Dywizji Piechoty.

Ranny, po kapitulacji Modlina 29 września 1939 r. dostaje się do niewoli z której ucieka. W 1941 r. wstąpił do NSZ, dowódca obwodu.  Przybrał konspiracyjne nazwisko Władysław Dziewulski, pod którym pracował w Zakładach Mechanicznych „Perun” przy ul. Grochowskiej.

Od 1942 r. w  ZWZ- AK, 7 lipca 1943 r. objął stanowisko dowódcy 3 Rejonu (Bielany)  w II Obwodzie AK  (Żoliborz). W Powstaniu Warszawskim dowódca zgrupowania  (batalionu) „Żubr”. Ranny 03.09.1944 r. w „Olejarni”.

Po kapitulacji oddziałów żoliborskich, 30 IX dostał się do niewoli. Wywieziony do stalagu XI A Altengrabow, a następnie przeniesiony do  oflagu X B Sandbostel. Tam był  w grupie 29 oficerów oskarżonych o zamiar opanowania obozu siłą. Przekazany gestapo trafił do obozu koncentracyjnego w Neuengamme. Oficerowie z domniemanego spisku nie zostali rozstrzelani dzięki interwencji Prezesa Międzynarodowego Czerwonego Krzyża – hr. Bernardotte, który z przedstawicielami MCK wizytował obóz. Następnie więziony w Hamburgu, skąd przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Russee – Ael Nordmark k. Kilonii i obozu w Lubece, z którego zostaje uwolniony przez wojska brytyjskie 2 maja 1945 r. Nr jeniecki 46320.

Po wyzwoleniu przebywał w Polskim Obozie Wojennym w Wentorf, nie zostal wcielony do PSZ na Zachodzie. Tam napisał  wspomnienia „Historia działań 32 pp AK „Żubry”,  Wentorf 1947 r., których oryginał  znajduje się w Instytucie im. Gen. W. Sikorskiego w Londynie (Dział Polski Podziemnej), sygn. B.II/S/24.

Po wojnie na emigracji w Stanach Zjednoczonych w Chicago, gdzie pracował jako robotnik.

Zmarł 22 października 1964 r. Pochowany na cmentarzu katolickim Saint Joseph Cemetery (św. Józefa) w River Grove, Cook Country, Illinois, 3100 North Thatcher Avenue

Odznaczony m.in.: Orderem Wojennym Virtuti Militari V kl.        (nr  12280, rozkaz  d-dcy 8 DP 30 września  1944) i Srebrnym Krzyżem Zasługi (brak dokładnej daty, ale w l. 1924-1927).

Żonaty z  Haliną z d. Kołomyjska, lekarką. Ojciec Waldemara      (ur. 1.03.1933), łącznika w Powstaniu Warszawskim w III Obwodzie AK „Waligóra” (Wola), ps.Gacek.

Opr. J. Tryliński