Kategorie
Biogramy "Żubrów"

mjr Władysław Nowakowski

Szkic do biogramu

Władysław Nowakowski ps. ,Jeleń”, „Serb”, „Żubr”
Ur. 29 czerwca 1898 r. w majątku Podlesie, gm. Lelów w powiecie Włoszczowa guberni kieleckiej. Syn Jana i Stanisławy z Marcinkowskich. Absolwent ośmioklasowego, klasycznego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Częstochowie.

Oficer służby stałej piechoty WP, oficer uzbrojenia –  por. (starszeństwo z dn. 1.06.1921), kpt. (starszeństwo z dn.1.01.1935 r.), mjr  (starszeństwo z dn. 27 IX 1944).

Podczas I wojny światowej w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Od 1918 r. pełnił służbę w Wojsku Polskim jako m.in.: adiutant 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej i dowódca kompanii granicznej w VII Batalionie w 3 Brygadzie (Wileńszczyzna) Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP).  W latach trzydziestych oficer 30 pp Strzelców Kaniowskich stacjonujących w Cytadeli Warszawskiej.

Bezpośrednio przed wybuchem wojny instruktor kompanii i wykładowca Szkoły Uzbrojenia  w Warszawie. We wrześniu 1939 r. szef uzbrojenia 30 Poleskiej Dywizji Piechoty.

Ranny, po kapitulacji Modlina 29 września 1939 r. dostaje się do niewoli z której ucieka. W 1941 r. wstąpił do NSZ, dowódca obwodu.  Przybrał konspiracyjne nazwisko Władysław Dziewulski, pod którym pracował w Zakładach Mechanicznych „Perun” przy ul. Grochowskiej.

Od 1942 r. w  ZWZ- AK, 7 lipca 1943 r. objął stanowisko dowódcy 3 Rejonu (Bielany)  w II Obwodzie AK  (Żoliborz). W Powstaniu Warszawskim dowódca zgrupowania  (batalionu) „Żubr”. Ranny 03.09.1944 r. w „Olejarni”.

Po kapitulacji oddziałów żoliborskich, 30 IX dostał się do niewoli. Wywieziony do stalagu XI A Altengrabow, a następnie przeniesiony do  oflagu X B Sandbostel. Tam był  w grupie 29 oficerów oskarżonych o zamiar opanowania obozu siłą. Przekazany gestapo trafił do obozu koncentracyjnego w Neuengamme. Oficerowie z domniemanego spisku nie zostali rozstrzelani dzięki interwencji Prezesa Międzynarodowego Czerwonego Krzyża – hr. Bernardotte, który z przedstawicielami MCK wizytował obóz. Następnie więziony w Hamburgu, skąd przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Russee – Ael Nordmark k. Kilonii i obozu w Lubece, z którego zostaje uwolniony przez wojska brytyjskie 2 maja 1945 r. Nr jeniecki 46320.

Po wyzwoleniu przebywał w Polskim Obozie Wojennym w Wentorf, nie zostal wcielony do PSZ na Zachodzie. Tam napisał  wspomnienia „Historia działań 32 pp AK „Żubry”,  Wentorf 1947 r., których oryginał  znajduje się w Instytucie im. Gen. W. Sikorskiego w Londynie (Dział Polski Podziemnej), sygn. B.II/S/24.

Po wojnie na emigracji w Stanach Zjednoczonych w Chicago, gdzie pracował jako robotnik.

Zmarł 22 października 1964 r. Pochowany na cmentarzu katolickim Saint Joseph Cemetery (św. Józefa) w River Grove, Cook Country, Illinois, 3100 North Thatcher Avenue

Odznaczony m.in.: Orderem Wojennym Virtuti Militari V kl.        (nr  12280, rozkaz  d-dcy 8 DP 30 września  1944) i Srebrnym Krzyżem Zasługi (brak dokładnej daty, ale w l. 1924-1927).

Żonaty z  Haliną z d. Kołomyjska, lekarką. Ojciec Waldemara      (ur. 1.03.1933), łącznika w Powstaniu Warszawskim w III Obwodzie AK „Waligóra” (Wola), ps.Gacek.

Opr. J. Tryliński

 

Kategorie
aktualności

Prof. Maciej Bernhardt

18 stycznia 2017 r. w wieku 94 l. zmarł Pan prof. Maciej Bernhardt.

Prof. Maciej Bernhardt, 2009 r.

Ostatni świadek masakry pod Boernerowem 2 sierpnia 1944 r.  St. strz. „Zdzich” był jednym z niewielu z 237 plt. z II kompanii żoliborskiego Zgrupowania „Żubr” któremu udało się uratować.
Dzięki Jego staraniom ten „epizod” powstańczy nie został zapominany. Spowodował też, iż  zajęliśmy się upamiętnieniami –  i na tej stronie, i  w  rzeczywistości  – na Cmentarzu Wawrzyszewskim w kwaterze poległych i zamordowanych pod Boernerowem. Był człowiekiem tyleż wielkim co skromnym.

Maciej Bernhardt „Zdzich”, 1944 r.

Mieliśmy zaszczyt poznać Pana Profesora. Jego opowieści o Powstaniu były szkołą prawdziwego, niekoniunkturalnego patriotyzmu.
Pogrzeb odbył się 25 stycznia na Starych Powązkach – kw.73.,  rząd 3., grób 13.

Cześć jego pamięci!

Rodzinie, a szczególnie Żonie i synom składamy wyrazy współczucia.

Janusz Tryliński

Marek Wrocławski

 

Kategorie
biogramy

BRONISŁAW GŁODKIEWICZ

BRONISŁAW GŁODKIEWICZ, ps. „Czwartak” „Sławek”.

Ur. 3.09.1922 r. w majątku Stefangród na Wołyniu. Syn Józefa i Haliny z d. Czarneckiej. Ojciec ziemianin i agronom, matka prowadziła dom i wychowywała dwu synów – Bronisława i Antoniego. Rodzina mieszkała w Tucholi, skąd w 1935 r. przenosi się do Bydgoszczy. Harcerz od 1936 r., a od 1 stycznia do września 1939 r. drużynowy 4 Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej im. J.

Kategorie
biogramy

WŁADYSŁAW EDWARD RODE

WŁADYSŁAW EDWARD RODE, plt. pchor. „Rewski” (1912-1944)

Inżynier elektryk, syn przemysłowca branży spożywczej Edwarda, [prawnuka Karola Fryderyka Rhode poch. z Patingen w Królestwie Hanowerskim (dzisiaj land Dolna Saksonia w RFN) – aptekarza Augusta III] i Heleny z Libeltów, której rodzina była związana z Warszawą od epoki stanisławowskiej.

Kategorie
Wspomnienia

Jan Weber

Jan Weber („Kismet”)1
3.9.1989 r.

Wspomnienia z Powstania Warszawskiego2

W 1943 r. w październiku lub listopadzie wstąpiłem do Armii Krajowej i zostałem zaprzysiężony przez ppor. „Zycha” – Zdzisław Grunwald3, który był dowódcą 239. plutonu.

Kategorie
Wspomnienia

Władysław Stefanoff

Czołgi na Marymoncie

WŁADYSŁAW STEFANOFF
WSPOMNIENIA Z POWSTANIA WARSZAWSKIEGO

[w:] Powstanie Warszawskie i medycyna. Wspomnienia lekarzy, medyków i sanitariuszek z Powstania Warszawskiego. Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. Suplement do tomu 139 nr 7/2003. Wydanie II poszerzone, t. 2, s.277-279, Warszawa 2003 Całość wspomnień – zob. https://lekarzepowstania.pl/osoba/wladyslaw-stefanoff

 

W przeddzień wybuchu Powstania Warszawskiego zawiadomiono nas, że mamy udać się na Marymont. Mieliśmy wziąć udział w ataku na Instytut Wychowania Fizycznego na Bielanach. Instytut obsadzony był przez niemiecką jednostkę pancerną. […]

Kategorie
Wspomnienia

Janusz Tymowski

Relacja Janusza Tymowskiego

 

w: Grunwald Zdzisław, „Zych” – „Żubry” na Żoliborzu: wspomnienia żołnierzy powstania warszawskiego, Warszawa 1993, ss.81 -82

A teraz — pewna dygresja. Inż. Janusz Tymowski (szwagier ppor. „Dunina”) robił w 1945 r. rozpoznanie tego pola bitwy, przed przeprowadzoną następnie ekshumacją zwłok, dokonaną przez rodziny poległych i przez P.C.K. (Polski CzerwonyKrzyż).