Biogramy

BRONISŁAW GŁODKIEWICZ, ps. "Czwartak" „Sławek”.

Ur. 3.09.1922 r. w majątku Stefangród na Wołyniu. Syn Józefa i Haliny z d. Czarneckiej. Ojciec ziemianin i agronom, matka prowadziła dom i wychowywała dwu synów – Bronisława i Antoniego. Rodzina mieszkała w Tucholi, skąd w 1935 r. przenosi się do Bydgoszczy. Harcerz od 1936 r., a od 1 stycznia do września 1939 r. drużynowy 4 Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej im. J. Kilińskiego, przy Państwowym Gimnazjum Humanistycznym (od r.szkoln. 1937/38 Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego nr 765). Po kampanii wrześniowej rodzina wyjeżdża (ucieka?) do Warszawy. W stolicy na tajnych kompletach robi maturę. W czasie okupacji mieszka przy ul. Koszykowej 17. Student medycyny Szkoły Zaorskiego i tajnego wydziału medycznego Uniwersytetu Warszawskiego.

Żołnierz AK – st. strzelec, dowódca sekcji w 239 plutonie, II Kompanii "Starży", batalion "Żubr", II/XII Obwodu AK „Żywiciel”. Poległ pod Boernerowem dnia 2 sierpnia 1944 r.

Ekshumowany przez PCK w listopadzie 1945 r. i pochowany w na cmentarzu w Wawrzyszewie jako NN. Obecnie w kwaterze AK na tymże cmentarzu.

Odznaczony pośmiertnie w 1989 r. Krzyżem Zasługi dla ZHP z Rozetą i Mieczami.

Uczczony na dwu tablicach w Bydgoszczy: „Odeszli na wieczną wartę bydgoszczanie z Szarych Szeregów 1939 - 1945” – umieszczonej przy pomniku pamięci Szarych Szeregów, ul. Szarych Szeregów oraz „Harcerze bydgoscy polegli na polu chwały 1939 –1945”, umocowanej na 2 piętrze, w siedzibie Hufca Bydgoszcz – Miasto, przy ul. Dworcowej 56. 

Jako GłAdkiewicz S. (to często spotykana w źródłach błędna pisownia nazwiska - A zamiast O ) figuruje na tablicy pamiątkowej studentów zaginionych w czasie II wojny, wmurowanej w Domu Medyków przy ul Oczki 7 w Warszawie.

Razem z nim zginął brat cioteczny - Andrzej Korobowicz „Ryś”1, s. Władysława i Marii, Łucji Głodkiewicz. Pochowany rownież jako NN i też w kwaterze wawrzyszewskiej ( zob. 4. protokół ekshumacji –  http://zubry1944.pl/index.php/boernerow/ekshumacje ).

Ojciec Bronisława, por. rezerwy, Józef Głodkiewicz (ur.25.01.1892 w Warszawie –zm. 16.12.1952 r.  w Pittsburgh, Pensylwania USA) i brat Antoni, „Kret” (ur.11.30.1929 w Piszczku k. Tucholi – zm.13.05.1989 r. w Poznaniu) walczyli w Batalionie Pancernym „Golski”. Obaj wywiezieni do Stalagu X B – Sandbostel.

W Powstaniu walczyli również dwaj bracia stryjeczni Bronisława – Głodkiewicze: Władysław „Włodek” (ur.6.05.1923 w Warszawie – zm. 24.05.2000 r. w Oupeye, Belgia i tam pochowany) i Wojciech ( ur.4.07.1932 r. we Włochach k. Warszawy – zm. 08.08.1973 r., w Belgii; pochowany na cmentarzu w Ivoz-Ramet; grób nr 256. Siostra stryjeczna Zofia Głodkiewicz „Zojka” ( w źródłach często jako GłoTkiewicz) ur. 01.05.1920 w Warszawie - zmarła z ran 25.10.1944 r. w stalagu XI A Altengrabow i tam została pochowana; grób nr 311 nie zachował się. Wszyscy troje to dzieci Jana Głodkiewicza i 2. żony - Zofii Sawostiuk.

Trzeci brat stryjeczny to Stefan Głodkiewicz, „Dąbrowa” ( syn ww. Jana i 1. jego żony, Aleksandry Zieleniewskiej). Był w poczcie mjr. „Żubra” oraz w 239 plt. Dwukrotnie ranny –29 września 1944 r. przy ul. Gdańskiej 2 oraz dzień później w gmachu Centralnego Ośrodka Szkolenia Pożarniczego. Ur. 21.04.1913 r. w Mińsku Litewskim, zmarł 24.03.1984 r. w Warszawie. Wraz z żoną Krystyną, łączniczką w Powstaniu, spoczął na Cmentarzu Bródnowskim w kwaterze 64C, rząd 6, grób 22.

Oprac. Janusz Tryliński na podstawie:

  1. Akt urodzenia – USC Warszawa nr I/2/468/1925
  2. Badmajew P. Historia żoliborskiego powstańca, Warszawa 2008
  3. Jan, Bohdan Gliński,Słownik biograficzny lekarzy i farmaceutów - ofiar drugiej wojny światowej. T. 3, Wrocław 2003
  4. Grunwald Zdz. „Zych”, „Żubry” na Żoliborzu. Wspomnienia żołnierzy Powstania Warszawskiego, Warszawa 1993
  5. Hojan Mieczysław, Harcerstwo w Bydgoszczy 1917-1992.  Związek Harcerstwa Polskiego. Komenda Hufca Bydgoszcz-Miasto. Prace Komisji Historii nr 6, Bydgoszcz 1992
  6. Jasiński Grzegorz, Żoliborz 1944. Dzieje militarne II Obwodu Okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim. Wyd. II, Pruszków 2009, 
  7. Michalski Leszek, Dzieje „Błękitnej Czwórki” 4 BDH im. Jana Kilińskiego, Prace Komisji Historii - Związek Harcerstwa Polskiego. Komenda Hufca Bydgoszcz - Miasto; nr 3, Bydgoszcz 1989
  8. Podlewski St., Rapsodia Żoliborska, Warszawa 1979
  9. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, t.1 Warszawa 2005, t.5 Warszawa 2002 
  10.  Szare Szeregi. Harcerze 1939-1945. T. 3, Lista poległych i zmarłych. Warszawa 1988
  11.   Władyszewski Feliks,  Harcerze bydgoscy polegli na polu chwały 1939-1945.  Prace Komisji Historii - Związek Harcerstwa Polskiego. Komenda Hufca Bydgoszcz - Miasto; nr 5. Bydgoszcz 1991 
  12. Wspomnienia i informacje rodziny – w posiadaniu autora, Janusza Trylińskiego, syna Haliny z d.Głodkiewicz, siostry ww.
1) Andrzej Korobowicz “Ryś” i Bronisław Głodkiewicz zawsze “trzymali się razem”. Być może to spwodowało, że w literaturze i wykazach “Żubrów” (opracowanych w większości na podstawie wspomnień) występuje nazwisko ANDRZEJ Głodkiewicz ps. “Ryś”.To oczywista pomyłka!
            Podobnie jak i utworzenie osoby SŁAWOMIRA Głodkiewicza! Bronisław Głodkiewicz, nie używał imienia Bronisław, a powszechnie i w domu, i wśród przyjaciół, znajomych znany był jako Sławek.            W ten sposób powstała więc następna postać – SŁAWOMIR Głodkiewicz.                                                                      Ten błąd utwierdza umieszczenie na “Murze pamięci” w Muzeum Powstania Warszawskiego obu wyżej wymienionych nazwisk. Należy podkreślić – nigdy nie istnieli, ani Andrzej Głodkiewicz, ani Sławomir Głodkiewicz. A przynajmniej tacy nie walczyli w batalionie “Żubr”, w II Obwodzie AK “Żywiciel”.

 

 

WŁADYSŁAW EDWARD RODE, plt. pchor. „Rewski” (1912-1944)

Inżynier elektryk, syn przemysłowca branży spożywczej Edwarda, [prawnuka Karola Fryderyka Rhode poch. z Patingen w Królestwie Hanowerskim (dzisiaj land Dolna Saksonia w RFN) - aptekarza Augusta III] i Heleny z Libeltów, której rodzina była związana z Warszawą od epoki stanisławowskiej.

Urodził się 24.05.1912 r. w Warszawie. Naukę rozpoczął w 1922 r. w Gimnazjum E.Al. Rontalera przy ul. Polnej. Maturę uzyskał w 1932 r. w Liceum im. T Czackiego w Warszawie (ul. Kapitulna), po czym wstąpił na Wydz. Elektryczny Politechniki Warszawskiej. Członek Tow. Gimnastycznego „Sokół” i Oddziału Warszawskiego YMCA - Young Men's Christian Association (Związek Chrześcijańskiej Młodzieży Męskiej). Na przełomie lat 1936/37 ukończył 10-miesięczny kurs podchorążych rezerwy piechoty w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu (lokata 8/56). Uzyskał prawo do noszenia Odznaki Pamiątkowej tegoż Centrum. Następnie otrzymał przydział do 24 pp stacjonującego w Łucku, stolicy województwa wołyńskiego.
Jeszcze jako student został zatrudniony w Fabryce Aparatów Elektrycznych  „Kazimierz Szpotański i Spółka” w Warszawie, przy ul. Kałuszyńskiej, w której wkrótce awansował na stanowisko kierownika Zakładu Urządzeń Silnoprądowych. We wrześniu 1939 r. otrzymał przydział do jednostek wojsk łączności w Równem. Po kapitulacji wrócił do Warszawy. Ponownie podjął pracę w FAE i przerwane studia. Dyplom inżyniera elektryka otrzymał w 1942 r. w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej (PWST). Od jesieni 1942 r. Niemcy zezwolili, bowiem na ponowne otwarcie – pod tą nazwą - Politechniki.
Wtedy też włączył się w nurt pracy konspiracyjnej prowadząc szkolenia militarne studentów i absolwentów Politechniki zatrudnionych w zakładach Szpotańskiego i Philipsa. Przyjął pseudonim „Rewski”.
 Po wybuchu Powstania Warszawskiego otrzymał przydział na zastępcę dowódcy 239 plutonu w Legii Akademickiej w II Obwodzie AK „Żywiciel”. ( „Legią Akademicką” nazywano w początkach konspiracji 2. Zgrupowanie (późniejszy odpowiednik 2. kompanii Batalionu „Żubr”) ze względu na jej nasycenie absolwentami i studentami wyższych uczelni). 
Zginął 2.08.1944 r. pod Boernerowem podczas przedzierania się do Puszczy Kampinoskiej. Ekshumowany przez rodzinę ze zbiorowej mogiły został pochowany 23.07.1945 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A27, rząd 9, grób 4).
Pośmiertnie odznaczony przez Rząd na Obczyźnie: Medalem Wojska Polskiego (leg. nr 4458 z 15.08.1948), Krzyżem Powstańczym (8.01.1986r. ) i Złotym Krzyżem Zasługi oraz mianowany na stp. podporucznika.  W kraju 20.05.1987 r. uhonorowany Warszawskim Krzyżem Powstańczym.

Opr. Tadeusz Wł. Świątek, siostrzeniec.


 

Bibliografio-przypisy:
1. Akt urodzenia nr 219/1912, Parafia Ewangelicko-Augsburska w Warszawie
2. Bernhardt M., Ktokolwiek by wiedział…, Polityka nr 31 z 4.08.1984, s. 14
3.Cmentarz Komunalny Powązki–d.Wojskowy w Warszawie,Warszawa1989, s.226
4. Dunikowski B.,Szkoła im.T.Czackiego w Warszawie 1876-1976, Warszawa 1977, s.148
5. Ewangelicy warszawscy w walce o niepodległość Polski 1939-45. Słownik biograficzny, T.1., Warszawa 2007, s. 465-467;
6.Grunwald Zdz. „Zych”, „Żubry” na Żoliborzu. Wspomnienia żołnierzy Powstania Warszawskiego, Warszawa 1993, s. 20,78, 255, 271, zdj. przed s.49
7. Historia elektryki polskiej. T. 1. Nauka, piśmiennictwo, zrzeszenia, Warszawa 1977, s. 404
8. Jasiński G., Żoliborz 1944.Dzieje militarne II obwodu okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim, Wyd. II, Pruszków 2009, Lista poległych i zdj.,s.441, 444
9. Nekrolog: Władysław Edward Rode, Życie Warszawy nr 200 (269) z 22.07.1945 r., s. 4
10. Odpis pisma Zarządu Głównego PCK z 14.12.1966 r. w sprawie ekshumacji 61 zwłok powstańców poległych 2.08.1944 r. na polach Boernerowa
11. Podlewski S., Rapsodia Żoliborska, Warszawa 1979, s. 66
12.  Podlewski S., Wolność krzyżami się znaczy, Warszawa 1989, s. 328
13. Polacy z wyboru. Rodziny pochodzenia cudzoziemskiego w Warszawie w XIX i XX wieku, Warszawa 2012, s. 58, 258, 259
14. Poszukiwanie się wzajemne, Kurier Częstochowski nr 3 z 4.01.1945 r.,                     Wydanie nadzwyczajne, s.4
15.  Raczek J. B., Boernerowo i jego świątynia, Warszawa 2006, s. 63
16. Świątek F. T., Pamiętnik z lat 1945 -1960 (rękopis w posiadaniu rodziny)
17. Świątek T.Wł.,Jeden z wielu – plutonowy podchorąży Rewski, Jednota nr 9/1990
18. W cieniu śmierci. Ewangelicy – ofiary prześladowań w czasie II wojny światowej, Warszawa 1970
19. Wspomnienia, dokumenty i informacje rodziny – w posiadaniu autora oraz publikacje varsavianistyczne T.Wł. Świątka.